Kwentuhan

Unang hakbang…

Di ko maisip kung bat ako humahakbang, pero masarap sa pakiramdam. Nais kong dalhin ako ng aking mga paa kung san ako dapat tumungo. Malayo sa kinalalagyan ko ngayon.

Lakad…

Di pa din ako sigurado sa mga pinaggagagawa ko. Meron pa kong oras para bumalik. Pwede ko pang takasan ang mga pagbabagong aking kakaharapin. Takasan sila at harapin ang aking mga problema. Pero nanaisin ko pa nga bang bumalik?

Utni-unting tumatakbo…

Hindi ko na nga siguro nanaisin pang bumalik sa pinaggalingan ko. Oo. Bading ako. Di ko kayang harapin ang mga problemang to. Di ko ininda ang unti-unting paglamon sakin ng mga pagbabago sa paligid ko. Mga pagbabagong tila halimaw na nilapa ang aking pagkatao.

Nagpatianod ako…

Masarap sumama sa agos ng pagbabago. Sa agos na lumunod sa nakaraang di ko masigurado kung nais ko pa bang balikan. Nakakahingal. Kakaiba ang pakriamdam na dulot ng mga pagbabagong ito sa akin. Hapung-hapo na ako. Ngunit patuloy pa din. Ayaw ng tumigil. Nakangiti pa din.

Isang mahinang tapik sa balikat. Napalingon ako. Anong nagawa ko? Bat ako nagpadala sa agos ng pagbabago? Napaluhod. Unti-unting tumulo ang luha. Paano na ngayon? Paano na ngayong nais ko ng bumalik?

We aren’t complicated. LIFE is.

-Shirt ng BIO

Naalala ko si Cruz kanina, at ang kanyang linyang Charge It To Experience. (Ok fine, pati yung mga homeworks)

Parang ganito lang yan e…

Nanalo ka sa lotto, at dahil excited ka sa sangkatutak na perang napanalunan mo (ngunit sangkatutak din ang nabawas dahil sa lintek na tax), in-invest mo ito sa bangko. At dahil gahaman ka, at nais mong tumubo ng malaki ang iyong kwarta, matagal na panahon ang iyong pinalipas bago mo kinuha ang pera. At dahil medyo tanga-tanga ka din, sa isang bangko mo lang siya in-invest. Nakakatamad nga naman kasi kung sa iba-ibang bangko mo pa ilalagay diba?).

Eh na-bankrupt si pareng bangko. Ano na ngaon? Sa milyun-milyon mong investment, magkano na lang ba ang mababalik sayo? Ayon kay Cruz, 250,000 ata. **super evil laugh**

Pagtawanan! (Edison Tone) (sige, I dare you to imagine kung gaano ka-iritable to marinig!)

Heniway, ano pa bang gagawin mo dun sa nalusaw na pera. Ang suhestiyon ni Cruz? CHARGE IT TO EXPERIENCE.

Ganun ba kadali yun? Ang i-charge to experience lahat ng bagay na mawawala sayo? At pano kung wala sa chart of accounts ang CHARGE TO EXPERIENCE na account title?

Ang korni nun!

that’s redundancy. if you don’t sort it there, then what are you supposed to do with what just happened?

-Myla

Pero pano kung wala ka naming habol dun sa nawala sayo, di tulad ni pareng tungeks na naginvest sa isang bangko? Pano mo hahabulin yung nawala sayo?

Nakakapagod tumakbo, lalo na kung yung hinahabol mo eh ayaw man lang lumingon sandali para alamin kung bat mo siya hinahabol.

Mas masakit yung pag lumingon siya, eh bigla niyang isamapal sayo ang mga katagang, “tama na! tumigil ka na!”

Kay Caryl ko natutunang tawagin ang mga tao, lalo na ang mga lalake, na ‘mga walang backbone’… Nakakatuwa kasi. Pero, pag may nakilala ka ng mga taeng walang backbone, di ka na matutuwa, mas gugustuhin mo na lang na sunugin sila sa Plaza Miranda.

1. Louie Angelo Cipriano - “Oo. Tama yun! Tama!” *with matching apir pa yun!* Magaling lang tong magsalita. At magpakyut. Di ko talaga to magets. Kung bakit kelangang laging paganahin lagi ang charm. Nyeta. Madalas na siyang karakter dito sa blog ko. Sa kadahilanang asar na asar naman talaga ako sa kanya. Dahil sa kanyang taglay na kahanginan.

L : Ano aKDa, inom tayo!

A : geh, Libre mo!

L : oo ba!

M : Haha. gusto ni akda magyosi…

L : Allergic ako sa usok…

(sa pagkakatanda ko lang naman, kasama namin siya nila marc, myla, at dio nun sa lacson. kelan pa siya naging allergic sa usok?)

**madaming apir pa ang sumunod habang ginagatungan niya ang galit ko sa mundo**

at dahil wala na kong mapagtripan. siya na lang ang binara ko ng binara.

L : anu ba yan! pinag-aantay nila yung may star ng show!

A : sus! ano bang role mo?

L : ewan ko ba. basta. ganun. womanizer ata ako dun.

A : bagay naman pala sayo.

L : Hahahaha…

A : Ang di ko matanggap, pinagaantay nila si aKDa … Hahaha,. Ikaw, yung role mo, madali lang palitan yan. La kong pakelam sa role mo. Womanizer lang ba? Eh kahit ako, kaya kong gampanan yun!

**madaming tawa ulet. kahit pa banas na lahat ng tae sa paghihintay…**

L : Sige nga.

A : Ano? Demo? Gusto mo, demo ko pa sayo eh!

L : Kay Marc…

**end of conversation na, basta pumasok yung pangalan ni Marc. LOL**

2. Aloysius Gonzaga - meron akong tinatag na organisasyon para lamang sa kanya. The Anti-Aloy Movement a.k.a The A-Squared Movement. Maswerte siya, binigyan ko siya ng oras para gawan ng org. Si Louie nga, na number 1 sa listahan ko, walang anti-louie org. Eto namang isang taeng to, tuwang-tuwa talaga ako sa kanya. Last sem, eto yung pinakamemorable kong narinig mula sa kanya…

M : Aloy, pano ba to? Paexplain naman… (turo ng formula sa finance)

A : Ah! Yan ba? Madali lang yan. Sa sobrang dali niyan, di ko na kailangan pang i-explain…

Hayep! Sabagay, madali lang nga naman kasi yung formula… Pero, kainis talaga to. Feeling superior kasi. Wala lang. Ayoko talaga sa kanya. Isa din siya sa mga madaling-madali ng lumayas kanina. Di ko magets kung nabubusog ba siya sa pagdodota. Pero, isa din siya sa mga taong tapang-tapangan daw sa mga pinagsasasabi niya, eh wala nga sila ni isa man lang nasabi nung dumating yung mga hinihintay namin.

3. JC Libiran - aba! siempre, di mawawala si Libiran. Kelangan ko pa ba tong iexplain? Wag na. Sayang ang space.

–madami pa to, ewan ko senyo, pero eto lang yung natandaan ko ngayong araw na to.dadagdagan ko na lang pagkatapos kong gawing flat ang bilog na mundo…

10-12-07 05:25 am

Andami ko na namang sinayang na oras. Pero ayaw ko pa ding tantanan ‘tong kalokohan ko. Wala pa ding progreso yung pagre-review ko. Andito pa din ako sa ‘Social Missions of the Church’. At wala akong nasagutan ni isang problem sa fin acc dahil abala ako sa punyetang lesson plan na yan.

Nagising na ang mga taong kanina’y naghihilik-hilik. Tumutunog na yung alarm ni Ate Drex, kahit ayaw pa niyang bumangon. Ako? Sulat pa din ng sulat dito. Nagsasayang ng papel, tinta ng bolpen, muta at kulangot, at nanginginig dahil nakatapat sakin ang bentilador.Wala pang pirma yung waiver ko. Wala kong pakelam. Isang subject out of 3 pa lang ang nagagawan ko ng lesson plan. 5:35 na. Kelangan ko ng maligo.

Ang ending? Wala akong na-review sa Socio. Panget yung nagawa ko sa humanities. Wala pa ding pirma yung waiver ko. Naubusan ako ng prepaid load. Nilalamig pa din ako. Nakakalat pa din yung mga libro ko for TThS. Madumi ang mesa. Naubos na ang Extra Joss, Tataas na ang bayarin sa kuryente dahil di ko pa pinapatay ang ilaw. Nakakalat yung bag ko para sa PE. Tumitingin-tingin ako sa paligid kung ano’ng meron…

…At naiisip pa din kita.

October 07, 2007. Friday. 08:00 - 15:00

Reklamo Number 1 : Kulang ako sa tulog. Ang hirap ng quiz sa accounting. Eto, reklamo ko lang sa sarili ko, kasi, mahihirapan ka talaga, lalo na sa mga katulad kong bobo. Punyeta, parang tinatasa yung utak ko kanina.

Reklamo Number 2 : Gaano ba kainsensitive ang isang tao? Nagpalipat na nga ako ng group, tatanungin niya pa ko, “Bat ka nagpalipat? Ayaw mo ba samin?” I told him, “Hindi naman…” –Hindi naman kayo yung ayaw ko, IKAW lang naman… At di pa siya nakuntento dun, lumapit pa ulet siya saken pagtapos ng LIT102, at saka sinabing, “Hi Athina!”… Wooo~~! Pumapapel ampf. Hindi ko talaga siya kayang plastikin, kaya tinalikuran ko na lang siya.

Reklamo Number 3 : 12 ang last class mo for the day. May ni-set na appointment ng 1. Ok lang yun. At naman, garantisado pang on-time ang mga tao, dahil may karampatang parusa daw ang sinomang male-late or di a-attend. Dahil pumunta pa kami kay Ma’am Inoturan, at na-trap pa ng Angelus, nabawasan na yung oras ko for lunch.

A : Tara guys, burger na lang tayo… Yumm! Solb na sa burger na lunch!
Teka, nayoyosi ako,

A : —-tara muna sa overpass, wala pa naman.

& : Wag na, 10 mins na lang before 1.

A : Ok. Sige. Wag na.

Alam mo naman ako. Di na mapakali. Di kasi nakahithit. Heniway, later na lang…

Badtrip… Ala-una na. Wala pang ibang tae kundi kami. Badtrip na ko. Ginatungan pa ng hinayupak na walang backbone na si Louie yung mga reklamo ko, “Oo, tama yun…”

C : Eh wala naman tayong magagawa. Sila naman ang masusunod. Di naman natin sila kayang labanan.

A : Aba! Kung ayaw niyo, ako na lang magsasabi sa kanila.

JENJEREREN….!!!!

Dumating na po ang mga panauhing pandangal.

A : ( pumatong pa sa ibabaw ng bench, para magpapansin, dahil nais na talagang mailabas ang mga hinanaing niya…) Naman! 7 lang kaming dumating ng 1. Late na yung iba… May bayad diba? BLAH BLAH BLAH BLAH….

Bigla naman akong napatigil. Sana man lang kasi, respeto lang. Nagpapansin na nga ako, at sinabing “MAY SASABIHIN AKO!!” Pero wala, si Franz lang ang napansing kong nakinig sakin. MADERPAKER! Nakakabanas! Sobra…! Well, sino ba naman kasi ako? Maliit lang naman yung role ko sa putangenang play na to. At sa technicals committee lang naman ako! Ano namang importansya para pakinggan ako. Kung ipinamukha ko nga kay Louie na kahit major role yung sa kanya, madali lang siyang palitan, ano pang ibubuga ko? Nyeta…

Kuha ng paper and pen, sinulat ang mga nais sabihin, pinasa kay Dio, at nag-walkout na ko. Tangina. Bastusan pala. Ako, pinipilit ko ng maki-socialize sa ibang parte ng klaseng to. Para naman hindi ako makulong sa circle of friends ko. Anyway, let us proceed to the next one…

Reklamo Number 4 : Manong! Gusto ko pang makarating ng buhay sa patutunguhan ko! Jeep tong nasakyan ko diba? Hindi naman to ambulansya? Ayt?…

Reklamo Number 5 : Nahulog yung yosi ko. From 7th floor, nasa bubong na siya sa 2nd floor. Yung lighter ko, nilunok na ata ng mga pare kong daga. Demmit.

Reklamo Number 6 : Tumawag si Amang Hari. Anong nangyari sa putanginang selpon? Lowbatt. Inutil talaga amp.

Reklamo Number 7 : May gagong naglalaro ng doorbell sa unit namin. Sarap niyang gilitan ng leeg.

I will wait for you

…to have the courage to lead me through

I give you the permission,

to colonize me…

overpower me…

Wrap me around your warm wings

Fly me through the mist of the clouds

Unravel to my eyes

The beauty of the sky

Forever, I entrust my wholeness to you

Cover this trust with the blood  that runs through your veins.

I TRUST YOU.

I will wait for you, yes I will

Even if it whitens the strands of my hair.

Struggling with old age and sickness won’t be a hindrance.

I’d even jog a mile or two

Dive the ocean, surface again,

And crawl to the shore to the place I call home

And I’ll never run out of air.

You are my HOME.

I LOVE YOU.

I will wait for you, no doubt about it.

Swallow my pride,

I know it’ll taste better if it’d be for you.

The long hours…

…i’d anticipate it

‘Cause this’ll be the pieces of my memory

The pieces of my puzzle I’d reminisce over and over again.

My puzzle when I grow old

I’ll treasure it the most.

You are my MEMORY.

I TREASURE YOU.

I’ll wait for you, the endless time being endowed

No need for the waves to rush

The calmness doesn’t frighten me.

Subtle reality creeps to me

Bit by bit.

You are my PEACE.

I CHERISH YOU.

Forever.

You’ve run through my mind again

And looking from the east

This waiting doesn’t hurt

Waiting for you will never hurt.