Kwentuhan

Sabi ng mga gago sa mundo, “everybody deserves a second chance”. E what about the third? The fouth? Or even the fifth maybe?

Muntk na akong bumitaw. Ang sakit na kasi ng pagkakakapit ko. Mahapdi na. HINDI NA AKO MASAYA.

Putangina.

Ilang araw akong lumiban ng klase. Para sa sandaling kasiyahan na mapapala ko, at para na rin takasan ang pikit-mata kong pagkukunwari na ayos lang sakin ang lahat. At ang mas masakit pa, masaya na ang lahat, samantalang ako, hanggang ngayon, nagpapanggap pa lang din na masaya. Plastik kumbaga.

Walang pakelam ang mga tao sa paligid ko. Mukha naman akong masaya e. Ano pa bang dapat mangyari? Yun lang naman ang papel ko, ang maging masaya, at bawal akong malungkot. Nakakainis, tao din naman ako, lahat ng positibong emosyon ko, may kaakibat ding negatibong emosyon sa kabilang pahina.

Tulad ng dati, estupido pa din ako, at pabalik-balik pa din sa dating kaguluhan ng emosyon, ng utak, at ng aking pagkatao.

Gisang-gisa na ako sa mga responsibilidad na nakapatong sa balikat ko. Sa walang hangganang bilang ng mga pangako na aking binasag. At sa madami pang dadating na problemang wawasak sakin.

Sa ilang araw kong pagliban sa klase, dun lang ako nagiging masaya. Sa ilang mga sandali na pagtakas sa kung ano ang talagang nakatakdang dapat kong ginagawa, dun ko napupulot ang kaligayahan. Masama ba para sakin na maghangad ng tunay na kaligayahan? Samantalang, lunod na lunod na ako sa pagkukunwari, sa maskarang pumipigil sakin para makahinga ng maluwag, at para sa pag-abot ng liwanag na matagal ko ng inaasam. Masama ba ang aking paghahangad na alisin na ang maskarang lumamon na sa aking pagkatao? Masama ba?

Komplikado ang mga bagay-bagay. Ang bawat desisyon, may kapalit. Bawat panandaliang saya, may kaakibat na sampal. Di ko masisi ang sarili ko tulad nung dati ng nakagawian, masyado na akong nasasaktan sa bawat dagok na tinatanggap ko, napuputol din naman ang pagtitimpi ko, may hangganan ang pagtitiis, natatapos din ang pagkukunwari.

Sabi ng isang kaibigan, “masyado ka kasing matigas…”

Ayan tuloy, nabali ako, bumigay na. Pero sa kabila ng lahat ng to, alam ko, kaya ko pa ding bumangon. Nais ko na ding putulin ang pagiging huwad ng aking kasiyahan.

Para sa ikabubuti ko. Para sa ikasisiya ko pang lalo. At para sa pagpapatuloy ko sa aking napiling propesyon.

Sir ** : O, anong oras tayo magsisimula ng exam sa Friday

aKDa : Sir, seven na lang, para makapag-discuss pa tayo ng Retail at Gross Method sa Inventories pagtapos ng exams.

[oo, more or less, kami nagdedesisyon ng sked ng exams, pero kelangan sang-ayunan ng propesor. eto ang saya ng summer classes.]

Sir ** : o cge, seven tayo mags-start. ok?

Clau : [pabulong sakin] seven? papasok ba si sir ng seven?

aKDa : [pasigaw kay Sir] Sir! Kaya niyo ba ng seven? Haha!

[Para sa inyong kaalaman, alas siyete ang klase namin, pero dahil sa hindi malamang kadahilanan, alas syete y medya, o di kaya'y alas otso pumapasok ang propesor namin, nuong partikular na araw pa nga na yan, ay alas nuwebe siya pumasok. Hindi ko naman minamasama ang pagpasok niya ng huli, para sa akin nga ay mabuting bagay pa yon. Nakakatulong iyon para sa mga tamad bumangon na tulad ko. At kahit naman nahuhuli siya, eh nababawi niiya naman sa sobrang gaan at galing niyang pagtuturo. Well, walang tatalo kay Ma'am Cruz, ngunit nakaka-entertain naman magturo si Sir **. At madami siyang kwento. Magaling din naman siyang propesor. ^_^]

oh well… at napagdesisyunan na alas otso na lamang ang exam namin. Hehehe.

fast forward na sa “Exam Day” — Friday

Pucha, alas siyete singkwenta’y singko na , nasa Welcome Rotonda pa din ako. Konti na lang! Go Manong Tsuper! Usad na! Konti na lang o! Ilang singhot na lang, nasa USTe na tayo!

At pagtapos ng ilang sandali…

3 Message Received

–> d2 na c sir! hinahanap ka!

–> san ka na? start na exam!

–> san ka na? d2 na c sir! hinahanap ka! pumasok pa naman daw siya ng maaga para sayo.

Naman! Kamusta naman yon? Malay ko ba naman na seseryosohin niya yun? At di din naman ako winarningan ni Batman na mabagal yung masasakyan kong jeep kaya dapat di yun yung pinara ko? Deyam!

So, nakakuha ako ng slot for Acc3. So glad. So happy. Yung paggising ko ng maaga para lang mauna sa school actually paid off. Sabi kasi, first come first serve. Pero bago ako nakapag-enroll madami muna ang nangyaring kalokohan. –0– Alas sais y medya pa lamang, eh dumating na ko sa aking mahal na eskwelahan. Waw! Aga ko! But, to my disappointment, madami pa pala ang mas excited maagang dumating para mauna sa mga slots. Sa totoo lang, wala ako sa mood nung araw na yon para gumising ng maaga, pero, dahil sa chinismis ni Janina sakin na first come first serve nga daw, at dahil 298 kaming bagsak ng FinAcc, at dahil ayokong ma-delay, napilitan akong gumising ng masyadong maaga.

Babaeng Unknown : Yung mga na-advise-an na, yung mga regular students na mage-enroll for IACC, pwede na kayong dumiretso sa Seminary Gym.

Walang kumibot. Walang huminga. Isa lang ang ibig sabihin nito…

Babaeng Unknown : I said yung mga mage-enroll for IACC, third year and fourth year students, dumiretso na kayo sa Seminary Gym. Pwede na kayong dumiretso. (*merong mandatory summer for third year and fourth year students, kagagawan ng proposed curriculum sa AMV, four years na lang ang accountancy, pero may 2 mandatory summers… oh well…*)

Wala pa ding umaalis. Nakupow. Lahat ba kami second year na naghahabol ng slots?!? Oh my gulay. Ang ikinaka-kaba ko pa, baka lahat ng mga to, Acc3 din ang binagsak. Susme. After ilang chismisan at pagkainip sa lobby… The gate finally flew up! Hahay!

Guard : Punta kayo sa Room 431 for advising.

Eh di lipad naman ang madlang pipol sa Room 431, kung saan din nangolekta ang sandatahang a2 nung April 08, 2008 ng clearance.

Tik.Tak.Tik.Tak.Tik.Tak.Tik.Tak

Text muna mga tao.

Teka, nauuhaw ako, labas muna, at makipag-bonding sa drinking fountain.

Lamig ng tubig. Whew!

Uy! Si Tero at si Dio ba yun? Teka, makikipagdaldalan muna ko. Take note, yung tinambayan namin, eh kaharap ng Dean’s Office kung saan nakapaskil na sa Room 402 yung advising, pero di ko nakita yun, at nalaman ko na lang na lumilipad na yung mga tao papuntang Room 402. Pagdating sa Room 402, lalo pa kong nanggalaiti, dahil sa dami ng tao, na, ayon sa isa Babaeng Unknown # 2, eh mauuna nilang asikasuhin.

Hayy. Basta, nakakairita. After that, nawala na ang lahat ng bahid ng professionalism sa katawan ko, nilamon na ng inis ang utak ko, at inaway ko na halos lahat ng taeng nagkalat sa daan.

Eniway, highway, after naman ng madaming daldalan at lokohan, naayos na namin ang lahat, at lumipad na kami patungong Seminary Gym (pero bago ako tumuloy sa Gym, nagpa-load muna ako, kasi, nagtext yung crush ko. Nyahahaha!).

—Sa Seminary Gym—

OA SA HABA ANG PILA!!!!!!!!!!! Pramis. As in OA talaga. Well, eniway, sumingit lang naman ako kay Karina at Jani. Inaway ko nga din yung babae na nag-assess sakin. Asshole kasi talaga yung bobitang yun. After everything else… Lumamon kami sa P.Noval dahil sa sobrang gutom, kailangan lagyan ng laman yung tyan namin. Ate lunch with Clau, Karina, Jani, Louie, Dio and Miguel.

Bonding-bonding.

Yosi bago pumasok ng USTe ulet.

Daldalan.

KWENTUHAN.

^_^

Ayos na araw ko, kahit sirang-sira ito nagsimula, masaya ako sa buhay ko. Hayy. Sarap!

[Kung pagbukas niyo ng multiply account niyo, at nakita niyo to sa dashboard niyo, at hindi niyo binasa, tae, kukutusan ko kayo.Ay hinde, joke lang.. Basahin niyo na lang, yun na lang magagawa niyo, ang maging aware sa mga pangyayari sa mundo, no money kasi ako, kaya ipopost ko na lang to, para mabasa nung mga taong mapera. Ok? Ok. O? Basa na!...]

Hello friends. My friend, Pam Pascua, age 16, is suffering from cancer of the muscle. Since she entered the Music Department of St. Scho as a voice major last June (and had to eventually leave for treatment), she has undergone more than 5 cycles of chemo AND had her right leg amputated. Treatment is ongoing.

We all know the financial, not to mention emotional, burden cancer imposes on the patient and family. But just to give you an idea, ONE injection for Pam costs 5,000 pesos. And she needs EIGHT injections periodically. That’s 40,000! Not to mention the cost of chemo treatments, doctor’s fees and her stay at PGH.

God knows and we all know that cancer is no joke. Cancer is something that needs to be treated and treated NOW. How can you help her?

BUY A SONG FOR PAM.

Is there someone in your life, such as a mother or a boyfriend, or an important occasion like a birthday or anniversary that you would like to dedicate a song to, but have no relevant song in mind? I can write it for you, exactly just for that occasion or person. Specify the content, mood, style and any other details you wish to hear in the song. The song can also be made out of a poem/any text you have written for that person/occasion.

For a fee of only 300 php, you will have your song. This includes:

1. the LYRICS (unless you have provided them already)
2. the MELODY
3. the CHORDS

*Lyrics and chords, typed on paper
*Additional 50 php for a LEAD SHEET or MUSICAL SCORE (containing lyrics, melody and chords)

If you want to perform this song yourself, I will teach it to you free of charge at a specified time and place.

For a fee of 400 php, you can have an additional MINUS ONE in CD format.

For a fee of 500 php, you can have the sheet music, plus your whole song, melody and accompaniment, in a CD. This includes a PLASTIC CASE and CD COVER. The CD cover will contain the TITLE and LYRICS of the song, and may include a DEDICATION from you.

The song will be ready TWO WEEKS after you have sent your order in. For CDs, THREE WEEKS.

Interested people may text me at 09279060725 or e-mail me at gmajor_scale@yahoo.com.ph. I’m also reachable on multiply as username gmajor. Please also forward this to your friends who you think would like a song made.

Whatever amount one generously gives in the service of another, in the eyes of God, that amount becomes PRICELESS. Please, let’s combine our blessings for Pam! Hearing her sing freely again truly is a priceless blessing. Thank you. God bless you all.

Ambisyosa : Hello! Gud Morning!

He-Who-Must-Not-Be Named : ‘Cnu k?’

Ambisyosa : Sabi ko na nga ba, yan itatanong mo saken. Kainis ah. Di man lang pala naka-save sa phonebook mo yung number ko.

He-Who-Must-Not-Be Named : Ah. Pasensya na. Di naman kasi tayo close.

Ambisyosa : Ok fine. Tsss…

He-Who-Must-Not-Be Named : Anu ba yan. Big deal ba yun. Eto na nga o, naka-save na.

Ambisyosa : OO! Big deal yun sakin, bakit ba. Epal mo ah!

He-Who-Must-Not-Be Named : Hala! Ikaw na nga tong nang-iistorbo saken, ako pa yung tatawagin mong epal. Kamusta ka naman!?

Ambisyosa : E di sorry!

He-Who-Must-Not-Be Named : Wag kang galit.

Ambisyosa : [insert malumanay tone here] E di sorry.

He-Who-Must-Not-Be Named : Thanks nga pala.

Ambisyosa : San?

He-Who-Must-Not-Be Named : Nung isang gabi…

Ambisyosa : Alin dun?

He-Who-Must-Not-Be Named : Wala. Wala.

Ambisyosa : Ok.

He-Who-Must-Not-Be Named : …

Ambisyosa : …

He-Who-Must-Not-Be Named : …

Ambisyosa : Wag mo naman akong pahirapan.

He-Who-Must-Not-Be Named : Ha?! Baket? Wala naman akong ginagawa a!

Ambisyosa : Yun nga e. Wala ka kasing ginagawa. Tangina.

He-Who-Must-Not-Be Named : Ha? Di ko maintindihan.

Ambiyosa : Ano ka ba? Wag ka ngang uminom ng anaesthesia…

He-Who-Must-Not-Be Named : Ay, bahala ka nga! Labo mo!

Ambisyosa : Tangina.

He-Who-Must-Not-Be Named : …

Ambisyosa : …

He-Who-Must-Not-Be Named : …

Ambisyosa : Yan ka na naman e. Magsalita ka nga!

He-Who-Must-Not-Be Named : E bakit? Ayoko magsalita.

Ambisyosa : Magsalita ka. Naiilang ako.

He-Who-Must-Not-Be Named : Bat ka naiilang.

Ambisyosa : E malay ko ba kung ano na yang tumatakbo sa utak mo. Andami pa namang laman niyan.

He-Who-Must-Not-Be Named : Wag mo na kasi akong pakelaman.

Ambisyosa : Grabe o! Sakit nun a!

He-Who-Must-Not-Be Named : Bat ka ba nasasaktan. Pwede mo naman akong iwan sa isang tabi. Yaan mo na kong mag-moment dito.

Ambisyosa : Ayoko. Sasamantalahin ko ang pagkakataong ito.

He-Who-Must-Not-Be Named : Para san?

Ambisyosa : Para makausap ang taong gusto ko. Para makalapit sa taong mahal ko.

He-Who-Must-Not-Be Named : Ha? AKo ba yun?

Ambisyosa : Lakas mo din a!

He-Who-Must-Not-Be Named : Ay sorry.

Ambisyosa : Oo, ikaw yun.

He-Who-Must-Not-Be Named : …

Ambisyosa : …whew…

He-Who-Must-Not-Be Named : A.. Ok..

Ambisyosa : Explain that ‘ok’.

He-Who-Must-Not-Be Named : Bakit?

Ambisyosa : Manong, madaming maaaring ibig sabihin ang ‘ok’. For one, it may mean, ‘ok, but please, stay away from me, magulo ang relasyon ko ngayon, pero wala akong balak iwan siya. wag kang masyadong umabuso, please?’

He-Who-Must-Not-Be Named : …**insert malalim na buntong-hininga here**

Ambisyosa : So… I think i’ve explained it already.

He-Who-Must-Not-Be Named : …**insert mas malalim pang buntung-hininga here**

Ambisyosa : Ok lang yun tsong! Anu ba! Lalim ng buntung-hininga mo, nakakalunod!

He-Who-Must-Not-Be Named : …sorry…

Ambisyosa : Wag ka ngang mag-sorry, i took the risk, if i would be hurt, the blame’s all on me.

He-Who-Must-Not-Be Named : yaan mo na ‘kong mag-sorry. it’s the least i can do.

Ambisyosa : palipasin mo na lang yun. wala naman akong balak guluhin ka. ok lang ako dito sa isang tabi, patuloy pa din kitang gugustuhin. patuloy akong magaambisyon.

He-Who-Must-Not-Be Named : …

Ambisyosa : …

He-Who-Must-Not-Be Named : mas ok siguro kung wag mo na ipagpatuloy. ayokong magpaasa ng tao. ayokong makatapak.

Ambisyosa : Wusus! As if naman you have the slightest bit of care for me. Ulul mu! Tigilan mo nga ko. Lalo ka lang nakakasakit. Kasi, lalo lang akong umaasa na kahit papano, may pakelam ka sakin, kahit wala ka naman talagang pakelam. Shit.

He-Who-Must-Not-Be Named : Di naman! Grabe to!

Ambisyosa : Tangina. Wag ka nga magpanggap!

He-Who-Must-Not-Be Named : Di ako nagpapanggap tsong! Takte naman.

Ambisyosa : Puta! e di man lang nga naka-save yung number ko sa phone mo! Tapos, sasabihin mong… Pucha…

He-Who-Must-Not-Be Named : …so, big deal pala talaga sayo yun.

Ambisyosa : OO! BAKIT!? WAG KANG MAKIALAM KUNG BIG DEAL SAKIN YUN! fucker!

He-Who-Must-Not-Be Named : …

Ambisyosa : Sorry, namura na kita ng madaming beses pare.

He-Who-Must-Not-Be Named : Ok lang. Naintindihan ko naman na ganyan ka na talaga.

Ambisyosa : Oo. Ganito na talaga ko. Pasensya. Ganito na talaga ko. Siraulo. Gago. Walang patutunguhan ang buhay. Kaya ako, di din naman ako umaaasang magiging close tayo, at lalaung-lalong di ako umaasang magugustuhan mo ko. Kahit pa ambisyosa ako, medyo kinokontrol ko pa naman yung sarili ko na “oi, ambisyosang bata, hanggang dito ka lang ine, wag masyadong high, baka lumagpas ka sa ether, at mabutas ang atmosphere.. ok?” ganun. kilala ko sarili ko.

He-Who-Must-Not-Be Named : sobra ka naman.

Ambisyosa : Ay, sobra ba? Dapat ba, di ko na lang sinabi sayo?!

He-Who-Must-Not-Be Named : hinde—

Ambisyosa : Sobra? Dapat hindi ko na pinagpilitan pang magsimula ng usapang to?! HA?!

He-Who-Must-Not-Be Named : di naman sa ganon—

Ambisyosa : Ha?! Ha?! Dapat ba, hindi na lang ako nagkagusto sayo?!? Ha?! Ang hirap kaya! Tangina. Akala mo ba nadadalian ako?!

He-Who-Must-Not-Be Named : Teka. Teka. Di naman ganun yung ibig kong sabihin… tssss… Pero sana, wag mo na akong gustuhin.

Ambisyosa : Sana nga. Ako din. Yun yung gusto kong mangyari. Sana, dun na lang ako magkagusto sa mga putanginang nagkukunwaring may gusto sakin. Sana, dun ko na lang ibinuhos yung pagmamahal ko. Kahit na kunwari lang yun, pwede ko ding laruin yun, at enjoy-in. Ako pa! Dun na lang sana ako. Para nag-enjoy pa ako. F*** Pero hindi e.

He-Who-Must-Not-Be Named : …

Ambisyosa : Ok na ko. Wag mo na pakelaman yun. Isipin mo na lang ham yun.

He-Who-Must-Not-Be Named : Haha.!

Ambisyosa : este, isipin mo na lang, “nananaginip ka lang ngayon” Lilipas din tong panaginip mo.

He-Who-Must-Not-Be Named : ….

Ambisyosa : …

He-Who-Must-Not-Be Named : …

Ambisyosa : O pano ‘pre! Sibat na ko. Tinatawag na ko sa inuman dun o!

He-Who-Must-Not-Be Named : Sige tsong…

Ambisyosa : **paints a smile on** Ambisyosa talaga AKO! Tsktsktsk.

Ambisyosa ako.

Bakit?

Kasi….

…Gusto ko ng smoke machine nung play namin sa RC at sa LIT102.

….Gusto kita.

Nais kong hatakin ang oras.

Pabalik…

Dun sa iilang minutong nakaakbay ako sayo…

…Pinapagaan ang loob mo.

…Nakikinig sa mga problema mo.

…Nagmamagaling na prara bang wala akong problema.

…Pinapatahan ka.

Sabihin man na mapagsamantala akong nilalang dahil sa ginawa kong pang-aabuso ng iyong pagkakaroon ng problema.

Ambisyosa ako.

Gusto kong mapalapit sayo.

Kahit dati, galit ako sayo.

Bakit?

Kasi, dahil sayo, bumababa ang tingin ko sa sarili ko.

Dahil sayo, napipigtas ang lubid ng paninindigan ko, na di ako magkakagusto sa mga taong katulad mo.

Galit nga ba ‘ko sayo noon?

Baka naman nadala lang ako ng aking emosyon dahil GUSTO KITA.

Gusto naman talaga kita.

Pero AMBISYOSA lang talaga ‘ko…

Ngayon… tumutugtog sa utak ko yung Migraine ng Moonstar88.

Oo nga pala, hindi nga pala tayo
Hanggang dito lang ako, nangangarap na mapa-sa’yo
Hindi sinasadya
Hahanapin pa ang lugar ko
Asan nga ba ako? andiyan pa ba sa iyo?

Nahihilo, nalilito
Asan ba ‘ko sa ‘yo? asan ba ‘ko sa ‘yo?
Nahihilo, nalilito
Asan ba ‘ko sa ‘yo? AASA ba ‘ko sa ‘yo?

Naiinip na ako, naghihintay sa ‘yo
Masakit na ang ulo, kailangan bang lumuhod?
Gusto ko lang naman, yung totoo
Yung tipong ang sagot
Ay di rin isang tanong

Dahil, ‘di na makatulog
Dahil ‘di na makakain
Dahil ‘di na makatawa
Dahil, di na

Oo nga pala, HINDI NGA PALA TAYO
Hanggang dito lang ako

Nahihilo
Nalilito

Ngayon hindi ko na alam.

Pano na ko makakabalik.

Pano na magrorollback ang presyo ng gasolina.

Pano ko na pipigilin tong nararamdaman ko para sayo.?

Pano na, eh ambisyosa lang talaga ako.

lahat ay nagsasaya na. pasado sila sa fin acc. Ako? Bagsak. Ang hirap magalit, lalo na kung sa sarili mo dapat ikaw magalit.

“Ok lang yan. Madaming next time. Galingan mo na lang sa susunod.” Eh hala, linya ko to dati sa mga depress-depressan kong kaklase kapag may nabagsak sila. Pero isa lang ang na-conclude ko, YOU’LL NEVER KNOW HOW IT FELLS HANGGA’T HINDI IKAW YUNG BUMABAGSAK. Totoo.

Gusto ng parents ko, dito na lang ako sa Nueva Ecija. AYOKO. Una, sabi nga ng Kuya ni Yani, wag ko ng sayangin yung pagkakataon na andito ako sa UST. Kaso, eto e, sinayang ko na nga siya. Haha. (Ok, another thing, my friends are there, I cannot afford to leave them… Wahaha~!)

Hayy… Sorry nga pala Terri, kasi, di ako makakasama sa Wednesday. Sorry dude. Ang hirap e. Next time na lang. Sa April 2, clearance day. Hayyy…

Kanina pala, nung paalis na kami galing kina Yani(nambulabog na naman kami sa kanila, dun nagtipon-tipon ang sandatahang a2), I feel so fuckin’ sad. Hayyy talaga.

Ok fine. Enough of this. Madami namang masasayang moments kagabi, at kaninang madaling araw, at least for me. Hahaha. Ahummm….

January 06, 2007

Anong meron bukas?

Hmm… Accounting, Lit, saka Hum. Ok.

Haha. ‘Di counted yung Theology. LOL

Anyway, nasingit ko lang naman yan. Yan kasi yung nakakatawang mga salitang namutawi sa aking mga labi pagkababa naming ng bus mula sa Sitio Malasa, Bamban, Tarlac. Malasa. Masarap dun. Oo. Masarap talaga ang hangin. Saya sa bundok!

Siempre, senti mode ako sa biyahe. Pero nung nabusog na *burp*, at bumaba na ng bus para magliwaliw, este, simulan ang mga dapat simulan. Ayun ako, gumana na naman ang aking de susing kakulitan mode.

Wala talaga akong ni-katiting na talento sa pagtuturo, kaya naman nung maulinagan kong sinabi ng aming facilitator na, “Kailangan ko ng isang videographer. Di na niya kailangan pang magturo…blahblahblah..” Nag-CR ako nun, pero umabot sa aking mga tenga ang magandang balita. Siyempre, pagkabalik na pagkabalik ko, swerteng wala pang nag-volunteer para maging vcideographer. Dahil wala talaga akong pasensyang magturo, at baka katukan ko lang yung learner na mapupunta saken, kinausap ko agad si Ms Rhea. And the rest was history.

Napagod ako kakalakad sa pataas-pababang daan. Naalala ko tuloy…

Sleepover kina Yani sa Commonwealth…

Katatapos lang ng inuman session, napagdesisyunan kong sumabit sa lakad ni Migs papuntang simbahan. Wala akong balak magsimba. Nais ko lang siyang suportahan, para naman makumpleto niya ang simabgn-gabi… Naligaw kami. May maiingay na mga aso. At madilim ang ibang streets. Yan. At bukod pa sa akyat-babang daan palabas ng subdivision nila Yani…

“Pucha, anlayo pala ng simbahan tsong…”

“Oo nga. Sus. Wala na amats ko. Ayus pala tong exercise.”

“Ano? Kaya pa ba?”

“Onaman! Tangina… Layo na ng nalakad natin… Galing natin! Woohoo!”

At habang nagmumuni-muni sa aming walkathon ni Migs, naalala ko ang trabaho ko. Videographer nga pala ko. Di turista. Haha…

Nag-enjoy ako kahit papano. Masaya naman, kahit may accounting kinabukasan. At may project pa sa HUM. At meron pang quiz sa Lit. Babalik pa naman kami sa dalawa pang magkasunod na Sundays. Wala ng pahingahan to. Sa Quiapo Day lang ang holiday namin. Bawal ng matulog. Sa jeep na lang papuntang USTe.

kung di ka makakarelate, malamang di ka a2. so, goodluck!

Bakit nga ba kasi siya nag-walkout?!?!

>menopausal stage

>mababa ang remittance galing Oman

>wala siyang sagot sa mga exercises

>gusto niya ng sofa, red carpet, soldiers sa paligid niya, at trumpet sounds pag-enter niya ng classroom

>late si Kristine

>41 na lang ang dolyar

>siya ang gumawa ng year-end adjustments ng inventory ng College of_____, at nafrustrate siya nung makita niyang wala yung isang silya ng prof

>binenta ni dean yung nawawalang chair, at merong loss on sale, ngunit di pinaalam sa kanya na may loss on sale pala. nainsulto siya.

>totoo niyang anak si Julius at di niya maatim na makitang nahihirapan ito sa kanyang mga itinuturo

>wala siya sa mood magturo, may hangover pa ng new year

>sunog yung itlog kaninang umaga

>nakipagtanan si Inday sa hardinero ng kapitbahay

>ninakaw yung calculator niya

>di pa siya nakakapamalengke

>madami daw kasing naka-pink na jackets. asiwa siya sa pink.

>wala na siyang prepaid load pantext kay honeybunch

>nakita niyang mas maganda si Loisa sa kanya

>nainggit siya dahil mas bagay kay Janina yung gupit niya

>kasi may bangs ang karamihan

>iniwan siya ng kanyang driver na sweet lover

>alam niyang walang sagot si aKDa sa exercises

>Quaipo Day sa Wednesday

>eto yung christmas gift niya saten (one meeting vacation)

>nag-attend siya ng bridal shower at kamukha ng mga boys sa harap yung mga strippers.

>na-stress siya dahil di pa siya nakakapag-warm up para sa prusisyon sa Quiapo sa Wednesday

>six pesos ang siningil sa kanya sa jeep. inakalang senior citizen na siya.

>malamig sa room

>ang totoong dahilan lang talaga, eh asiwa siya sa mga pagmumukha namin…

**eto lang yung mga naisip naming maaaring makapag-justify kung bakit, at bakit nga ba siya nag-walkout. dagdagan niyo kung gusto niyo. wag niyong dagdagan kung ayaw niyo. tapos ang usapan.**

pero kahit saang sulok ng kilay ng alaga kong bading na dagang bukid, di ko talaga makita kung bakit kami nagkaron ng kasalanan sa biglaang paglabas niya sa klasrum

Eto yung bagong kabaklaang naisip ng kaibigan ko para ilabas ang galit niya sa mundo… Hehehe… Kung ako sayo, wag ka ng magpakita sa kanya sa KFC, lalo na’t mauuntog ka lang naman sa mga etchos na nakasabit sa ceiling…And the cycle begins…

Insensitive (Cycle 1) - Sigrid

How sad that the world is full of insensitive people…

Sa araw-araw na ginawa ng Diyos…hindi pa pumapaltos na hindi ako makaka-encounter ng taong insensitive…

Iba-iba sila…Meron kakilala ko…Sa loob ng classroom…Sa pagbaba ng hagdan sa may multi-level carpark…Sa university…Pero walang tatalo sa mga insensitive na tao na nasa kfc…Kung gusto mo daw mamakyaw ng mga taong insensitive pumunta ka lang ng kfc dun sa mall-carpark-amv building…(tumpak!)

Bakit ko ba sinusulat ito…Aksaya sa space sa mundo…Naman kasi…Nabanas ako sa mga taong insensitive…

Insensitive Prototype no. 1 — Uwian. Maraming gagamit ng hagdan…Maglalakad siya ng pagkabagal-bagal as if having all the time in the world…as if pag-aari ang buong espasyo ng hagdan. Malala pa…nakikipag-usap ‘yan…at take note…titigil yan at titingin sa kausap niyang nasa likod…(peste!)

Insensitive Prototype no. 2 — Kumakain kayo ng mga kasama mo. Sarap na sarap ka sa pagkain mo…Susubo ka na nga lang…Tapos biglang me magtatanong kung matagal pa ba kayo…Implied sa tanong niya na “pwedeng pakibilisan”…Kumakain kayo ha…Oo at maraming tao…pero kumakain pa nga kayo eh…kaunting konsiderasyon man lang…

Insensitive Prototype no. 3 — Kabaliktaran naman ito nung prototype no. 2… Wala nang upuan…Wala na din silang pagkain…Nagchichikahan na lang sila ng mga bagay na iniisip nilang me kwenta…Nagparamdam na kayo at lahat…Wala pa rin talab! Dense sila… Sobrang dense…

Insensitive Prototype no. 4 — Di ko alam pero medyo lapitin ako ng mga taong ganito…ewan ko lang sa inyo… Sila yung mga taong tipong nakikinig ka pa lang sa sinasabi ng prof. eh nagtatanong na sa’yo…Kinukulit ka as if ang prinoproblema niya ay between life and death…at as if…obligasyon mong turuan siya…(kapal!)

Insensitive Prototype no. 5 — Yung mga taong nakikisawsaw sa mga pinaghirapan mo… Halimbawa na lang ang mga problems sa accounting…inaabot-abot ka ng 30 minutes masagutan lang ng matino ang isang problem…tapos kokopyahin lang niya…at as if close kayo ha…O kaya yung kopya mo ng nstp na prinint-screen mo at inayos-ayos mo pa…para lang maging matinong black and white siya…ipapaphotocopy lang niya ng ganun-ganun?!…pakshet! buti sana kung close kami…ok lang…buti sana kung mabait siya o kaya siya yung tipo nang tao na magaan ang loob mo…pero hindi eh…siya yung tipo ng tao na mabigat ang dugo mo…(parasite, manhid, self-centered)

Insensitive Prototype no. 6 — Kumakain ka…Last bite mo na…Tapos bigla na lang niyang sasabihin…”Pwedeng akin na lang ‘yan?” ?!?!—shet! Yung tipong…Ibibigay mo na lang yung pagkain mo sa sobrang inis…

Insensitive Prototype no. 7 — Kalabit ng kalabit sa’yo habang computer…hindi mo pa sigurado yung pinag-gagagawa mo…Nagpapaturo na din…parang yung prototype no. 4…pero mas malupit ‘tong isang ‘to…Sinabi mo na ngang…hindi ka sure dun sa tinuro mo sa kanya…pag-mali ka…pariringgan at patatamaan ka pa niya…

Insensitive Prototype no. 8 — Yung mga taong ganito…nakakaawa…kapansin-pansin na ngang ayaw nung mga tao sa ugali niya…pero…go…pa din siya…pinagpapatuloy pa din niya ang mga nakakairitang gawain niya…Mga kaibigan niya…kung kaibigan nga niya talaga sila…binabara siya…kadalasan tampulan siya nung mga awkward moments…dahilan pagmesinasabi siya…hindi naman talaga nakakatuwa..tsaka…awkward nga…

Insensitive Prototype no. 9 — Wala nang nakikinig sa klase niya…Nagcucut na nga yung iba…pero hindi siya nagtsetsek ng attendance…Naninindak pa siya…as if kasindak-sindak siya…Hindi man lang niya mapansin na hindi tama ang teaching skills at strategies niya…hindi niya rin iniisip na sayang lang ang binabayad na tuition fee ng mga magulang ng mga estudyante niya…hindi rin niya iniisip na inaaksaya lang niya ang mga oras ng kabataang pinipilit niya sindakin… Wala siyang hiya…sa kanyang sarili…

Insensitive Prototype no. 10 — Magkwekwento ka sa kanya…gagamitin mo ‘yung phrase na “meron kasi akong friend”…tapos kwento ka naman…makikinig naman siya…huhulaan niya pa kung sino yung friend mong iyon…dense yun pare…dense yun…

Marami pang ibang klase ng insensitive na pipol sa mundo…Alangan naman na aksayahin ko ang buong magdamag…sa paglilista sa kanila…’yan lang ang ilan sa mga prototypes na madalas makabangga ng mundo ko…Hindi ko sinasabing hindi ako insensitive…ano ako?!…may lapses din ako…prone to human error..pero at least aware naman ako sa actions ko…I try my best to be not insensitive…Kasi naman…karamihan sa mga prototypes na nakasaad sa itaas ay mga kolehiyo na…yung isa nga…gurang na…dapat naman me katiting nang sensitivity sa mga katawan nila…

Insensitive (Cycle 2) - Sigrid

Insensitive Prototype No. 11 - Busina. Mga taong busina nang busina. Pag traffic…hindi ko alam bakit sila bumubusina ng ganun…as if naman yung lakas at dami ng bilang ng busina nila ay makapagpagalaw ng mga sasakyang nasa harap nila. >Ang alam ko…you only honk to make your presence known…< Tapos meron pa dyan yung mga mamang jeepney driver…busina nang busina pag red yung traffic light…takte…gusto lang nilang makakuha ng pasahero…bubusinahan ka pa nila…parang hindi nila alam na marunong ka namang magbasa…bakit kung ung dyip pupunta ng cubao tapos ikaw pupunta ng fairview…mapipilit ka ba nung busina niyang sumakay dun sa dyip niya…nakakainis…di ba nila alam na nakakainsulto yung binubusinahan ng ganun…

Insensitive Prototype No. 12 - Nagkwekwento ka…Animated pa ang pagkwekwento mo…gayang-gaya mo na nga yung mismong mga bagay na nagtranspire dun sa kwinekwento mo sa galing mong mag-project…actually me mga kasama ka ding nagkwekwento sa kanya…tapos me biglang kumalabit sa kanya…kinausap naman niya…ayos lang…tapos….sa kasamaang palaad…di ka na niya binalikan….much worse…sinabihan mo na ngang ibang level ang insensitivity niya nang araw na ‘yun…di pa rin niya alam kung bakit siya naging insensitive…

Insensitive Prototype No. 13 - Nag-uusap ng tungkol sa Harry Potter 7…kahit mismong kinabukasan na ‘yung launching nung libro…Ipagmayabang ba na alam na yung mangyayari?! INSENSITIVE!!! paano naman yung mga matagal nang hinihintay yung libro…at gustong ma-enjoy ‘to? Insensitive…takte…lalo na yung mga nakabasa na ng libro talaga…at pinangangalandakan sa buong mundo ang mga nangyari…peste…meron ding iba…na kahit hindi pa nababasa yung libro talaga…nagmamayabang na alam na nila yung nangyari…takte…

Insensitive Prototype No. 14 - inis na inis ka na dahil sa mga prototype no. 13…tapos ‘yung isang kaibigan mo pinipilit ka pang bumili ng chocolate…sasabihin niya pang…hayaan mo na ‘yun…Tapos yung isa mo pang kaibigan…kunwari may pakialam pero ang totoo mas concern pa siya dun sa pagkopya sa math homework mo…Na saan ang sensitivity sa mundo kapag kailangan mo…

Insensitive Prototype No. 15 - ‘to graduate na siya…wala nang balikan…summa-cum laude pa siya ‘tol…INSENSITIVE personified…pinatigil mo na siya…sinabihan mo na ng…”Isang malaking palaisipan para sa akin kung bakit epal si *****?”…wala pa din…tuloy pa din sa pagkanta ng mga sobrang ewan na kanta… sinabihan mo na…”na maging sensitive ka naman kahit kaunti…” wala pa din…hay…grabe siya…ikaw mismo sa sarili mo…susuko ka na lang sa sobrang tindi ng insensitivity niya…

Insensitive Prototype No. 16 - Kanina ka pa naghihintay sa mga kaibigan mo sa labas ng classroom…pero ang tagal pa din nilang lumabas….nakita ka na nga nilang naghihintay…eh…ang bagal pa din nilang maglakad…wala namang obstacles…sa me platform pa nga dumaan eh…pero wala pa din…ang bagal…talaga…

Insensitive Prototype No. 17 - Pinag-uusapan na nga na ikaw yung Prototype no. 16…hindi mo pa din naiintindihan…na ikaw nga yun…tsk….malala ‘to pare…tsk tsk…

Insensitive Prototype No. 18 - Me nahulog ‘yung classmate mo…eh marami siyang hawak….itong isang ‘to naman na malapit sa kanya…na nakatayo lang…hindi mo pa pinulot…tsk tsk…pagsinabihan ka pa…idadahilan mo na meron ka ding hawak….tsk tsk…insensitive na nga…irreasonable…pa…hala….

At mga one week ago, may nadagdag dito…

Insensitive (Cycle 3) - AKDA

Insensitive Prototype No. 19 - Sila yung mga taong pakialamera ng mga kagamitang personal tulad na lamang ng selpon. At pagtapos mong makitang binulatlat niya pala yung inbox mo, (na di mo naman lubos maisip na magagawa niya) may lakas ng loob pa siyang sabihin sayong, “Wag kang mahiya, okay lang yun..” Haha! To think na siya yung dapat mahiya sayo, kasi, in the first place, di naman kayo close, at kaya mo lang alam na nage-exist siya, eh dahil classmate mo siya. Bukod dun, wala kayong special something, at di mo man lang kayo matatawag na friends.

Insensitive Prototype No. 20 - Pababa ka na ng dyip, medyo nagmamadali ka na, kasi gusto mo ng harapin yung Naruto, bigla ka pang sasalubungin ng isang magandang dilag na sa sobrang kagandahan niya, eh feeling niya, sa kanya ang buong dyip, nagkauntugan na kayo’t lahat, wala siyang naging reaksiyon, at parang gusto mo na siyang ihulog sa dyip nung mga oras na yon.

Insensitive Prototype No. 21 - Eto yung mga fanatic ng UAAP. Walang sense ang kanilang pagiging fanatic. Nasa dyip ulit kayo, di tulad ng dati, wala ng nakapintang UST sa mga pagmumukha niyo, kaya di nila malalamang taga-UST ka, pagtapos talunin ng school nila yung school niyo, kung anu-anong parinig at di-makatotohanang reviews yung ipapamahagi nila. Nanalo na nga sila diba? Wag ng balahurain pa yung players ng iabgn school. Syadap na!

Insensitive Prototype No. 22 - Sila yung mga model type. Pang commercial ng shampoo. Sa sobrang haba ng hair nila, hindi man lang nila naisip na ayusing mabuti. Yung tipong pag nasa harapan mo siya sa dyip, pinapakain nya sayo yung mga hibla ng buhok niya. Ganun siya katindi.

Insensitive Prototype No. 23 - Eto yung magpapaschedule sayo. Ie-expect mo, na darating siya, kukunin niya na yung inaamag na form, at makikihalubilo siya sa inyo. Pero, kahit ilang beses mo pa siyang kulitin, eh ayaw niyang sumipot, kasi, it’s either, taong bahay siya, may di sinasadyang date ang lola niya, or may sipon yung aso nila. Well, natuto na kami ni Teri, wala ng intayan, basta, enjoy lang. Ang motto namin, “Ang nangi-injan, panget…”

Insensitive Prototype No. 24 - Eto yung feeling señorito sa KFC. Lahat ng kelangan niya, eh inuutos niya sa waiter. Kulang na lang, magpasubo siya sa waiter. Nakakarindi pakinggan, lalo na kung nasa likod mo siya. Gugustuhin mo na lang na isalpak sa maingay niyang bunganga yung kinakain mong chicken steak.

Hanggang saan aabot ang listahang ito..?