Kwentuhan

Sabi ng mga gago sa mundo, “everybody deserves a second chance”. E what about the third? The fouth? Or even the fifth maybe?

Muntk na akong bumitaw. Ang sakit na kasi ng pagkakakapit ko. Mahapdi na. HINDI NA AKO MASAYA.

Putangina.

Ilang araw akong lumiban ng klase. Para sa sandaling kasiyahan na mapapala ko, at para na rin takasan ang pikit-mata kong pagkukunwari na ayos lang sakin ang lahat. At ang mas masakit pa, masaya na ang lahat, samantalang ako, hanggang ngayon, nagpapanggap pa lang din na masaya. Plastik kumbaga.

Walang pakelam ang mga tao sa paligid ko. Mukha naman akong masaya e. Ano pa bang dapat mangyari? Yun lang naman ang papel ko, ang maging masaya, at bawal akong malungkot. Nakakainis, tao din naman ako, lahat ng positibong emosyon ko, may kaakibat ding negatibong emosyon sa kabilang pahina.

Tulad ng dati, estupido pa din ako, at pabalik-balik pa din sa dating kaguluhan ng emosyon, ng utak, at ng aking pagkatao.

Gisang-gisa na ako sa mga responsibilidad na nakapatong sa balikat ko. Sa walang hangganang bilang ng mga pangako na aking binasag. At sa madami pang dadating na problemang wawasak sakin.

Sa ilang araw kong pagliban sa klase, dun lang ako nagiging masaya. Sa ilang mga sandali na pagtakas sa kung ano ang talagang nakatakdang dapat kong ginagawa, dun ko napupulot ang kaligayahan. Masama ba para sakin na maghangad ng tunay na kaligayahan? Samantalang, lunod na lunod na ako sa pagkukunwari, sa maskarang pumipigil sakin para makahinga ng maluwag, at para sa pag-abot ng liwanag na matagal ko ng inaasam. Masama ba ang aking paghahangad na alisin na ang maskarang lumamon na sa aking pagkatao? Masama ba?

Komplikado ang mga bagay-bagay. Ang bawat desisyon, may kapalit. Bawat panandaliang saya, may kaakibat na sampal. Di ko masisi ang sarili ko tulad nung dati ng nakagawian, masyado na akong nasasaktan sa bawat dagok na tinatanggap ko, napuputol din naman ang pagtitimpi ko, may hangganan ang pagtitiis, natatapos din ang pagkukunwari.

Sabi ng isang kaibigan, “masyado ka kasing matigas…”

Ayan tuloy, nabali ako, bumigay na. Pero sa kabila ng lahat ng to, alam ko, kaya ko pa ding bumangon. Nais ko na ding putulin ang pagiging huwad ng aking kasiyahan.

Para sa ikabubuti ko. Para sa ikasisiya ko pang lalo. At para sa pagpapatuloy ko sa aking napiling propesyon.

Dahil basag na basag ako ngayon, ayoko namang gawing tapunan tong blog ko at dito maglabas ng mga galit ko sa mundo, na hindi ko naman mae-esplika ng mabuti sa pagt-type lang.

Eto na, kasunod sa pinangako kong pagkukwento sa Bawal Matulog kong post tungkol sa pagiging kalat-kalat naming tae, eh ikukwento ko na nga ang iba-ibang posisyon namin sa aming tinatawag na “Battle Formation”.

Ang pamilya namin ay tulad lang din ng isang normal na pamilya na matatagpuan mo sa Pilipinas. Kumakain ng maraming beses sa isang araw. At natutulog pag sinisipag kaming matulog.

Ako ang panganay saming magkakapatid kaya naman, maaga akong namulat sa katotohanan ng buhay. Ngunit, di lang naman talaga ako, lahat naman kami, ay mulat na sa reyalidad na inihain ng mundo para samin.

Nasa labas ng bansa ang mga magulang namin, hindi para mag-honeymoon, kundi para kumayod ng pampaaral at pampalamon samin. Ngunit kung inaakala niyong magkasama silang nakikipagsapalaran sa labas ng Pinas, eh nagkakamali kayo diyan. Magkahiwalay sila, dahil sa hindi ko malamang kadahilanan, pero hindi sila magkahiwalay as in war sila, I mean, magkahiwalay lang yung workplace nila. Baket? Aba’y itanong mo kay batman!

–

Tatay

Ang padre de pamilya namin na sobra sa kabaitan, ay nasa Qatar, nakikipagbunong-braso. Eto, di ko ipagpapalit kahit magtatatambling ka pa maghapon magdamag. The best to. Matalino, pero humble. Yumayabang lang pag nakainom. ^_^

“Bat ko naman titipirin yung mga anak ko? Eh kung sa inuman nga, ganun-ganun na lang kung makagastos ako, pagtapos, titipirin ko yung mga anak ko? No way!”

-ERA

Nanay

Siya ay nakabase sa Dubai, at namamalengke. Nasa lahi nila ang pagiging palaban. Pero pusong-mamon siya. Kaya naman lab na lab ko siya, dahil she do unexpected things. She can be as open-minded as any other yet unexpected words of wisdom. Masarap din siya magluto. The best din!

“Hindi mo matatago sa palad mo ang usok kahit anong gawin mo. Lalabas at lalabas ang katotohanan.”

-MDA

Sila ang pundasyon ng pamilya naming makulit at nagmamahalan. Malupet sila sa family planning, dahil may mga nakatagong rason sa likod ng mga agwat ng edad naming mga magkakapatid.*Clap*Clap*Clap* Sa kanila ko nga nakuha yung paggamit ng initials, kaya ako naging “aKDa”. Sila ang nauna dun, at gaya-gaya lamang ako.

At siyempre, pahuhuli ba naman ang mga bunga? Ang mga makukulit na fruit of the tree of knowledge of good and evil. Hindi po kami mga mansanas.

–

aKDa

Ako ang ate. Bow. Nakadestinong manggulo sa Unibersidad ng Santo Tomas, kaya naman nasa NCR ako palagi. Hayy. Madalas kong ma-miss ang bunso kong kapatid. Madaming nakapatong na responsibilidad ngayon sa akin, bukod pa sa pressure na maka-graduate sa tamang panahon. Walang oras para ma-delay. Pag nadelay ako, isang linggo akong magmumukmok at di kakain, at di maliligo, at babaho hanggang sa mabulok. Parusa ko yan sa sarili ko, dahil di ako nagpakatinong mag-aral.

“We are inferior to somebody else…”

-aKDa

Kuya

Pangalawa saming magkakapatid. Unang lalaki. Magaling magbasketball, at nakadestinong magpakatao sa Nueva Vizcaya. Siya ang tanging lalaki saming magkakapatid. Kung gaano siya kasinop sa mga gamit niya, ganun naman ako kaburara. Mabait paminsan, pag sinumpong, ewan ko lang. Siya ang pinakamasipag mag-aral, at kahit di naman siya mag-aral, eh siya pa din ang pinakamatalino samin. Iskolar siya ngayon, na dahilan kung bakit lalong lumulubog ang pride ko dahil sa ako ang pinakatanga, at pinakatamad, at pinakapasaway, at pinakamagastos saming magkakapatid. Siya, kabaligtaran ko lahat. ^_^ Magaling din siya magsulat. At magaling din mang-asar. Kung ayaw niiya sayo, Ayaw niya talaga sayo, kahit magtatatambling ka pa ng nakahubad at mag hawak-hawak na isang galong holy water.

“Wala silang pakelam, di naman nila ako pinapalamon e!”

-JLDA

Bunso

Ang pinakakyut na nilalang sa mundo. Pinaka-witty. At pinakakikay sa pamilya. Wala siyang pakelam kahit ilang taon yung tanda mo sa kanya, basta may ayaw siya sayo, sasabihin niya agad. Lalo na pag alam niyang tama siya. Mahilig mambara. At matakaw. Nung bata siya at mga 6-7 years old pa lamang siya, eh mas malakas pa siya magmura kesa dun sa mga lasinggerong tambay sa kanto ng pinakakantong kanto. At nagkakalat siya ng lagim sa kapatagan ng Nueva Ecija. Pero ngayon, nagbago na siya. Dalaga na daw siya e. Hehehe.

[wala pa siyang qoutable quote, bata pa siya e. to follow na lang if ever. haha!]

Eto ang pamilya ko. Layu-layo, pero nagmamahalan. ^_^

Ngayon, nasira yung screen ng phone ko. Bakit? Simple lang naman, masyado kasing natuwa yung bunso kong kapatid na si Dian, at pinaglaruan niya, at ni-flip niya ng ni-flip hanggang sa mawalan ng buhay ang kawawang screen ng phone ko.

–

Summer vacation is coming to an end. Yung iba nga, eh talagang nag-end na totally. Tulad nungmga pinsan ko na nagsimula na ang kalbaryo kani-kaninang umaga.

–

Ngunit bago matapos ang bakasyon, may pahabol kaming dalaw sa mga pinsan namin sa Munoz. Birthday kasi ng Tito namin, at siempre, niluboslubos na para makapaglibot-libot.

Nilibot kami ni Mervin sa CLSU. At natuwa naman kami bukod dun sa maingay na kuliglig. Haha. Nagpakyut din kami sa mga tilapia sa loob ng BFAR, lalo na sa mga gigantic tilapia, na feeling ko, eh pwedeng pwede mong ulam sa breakfast, lunch, at dinner.

Siyempre,  lahat ng bagay ay may katapusan. Di kami nakarami ng inom, dahil bukod sa late dumating si Mac, eh Pilsen yung nakahain sa amin. Di ako nagpipilsen. Pang pulang kabayo lang ako.

Ilang beses ko ng muntik itumba yung motor nila, nagpaturo kase ako kay Mervin. Inutil kasi ako, ngayon lang ako matututong magmotor.

–

Ilang oras na biyahe, nakabalik na ulet kami sa tahanan namin. Hayy.. Home Sweet Home.

Di ako natulog. Baket? Nagbabad ako sa crunchyroll. At nagpapula ng mata kakanuod ng Higurashi no Naku Koro ni. Masaya kasi, lalo na pag magisa ka lang, at napa-praning-praning ka pa. ^_^

–

Umaga na. Ilang oras na lang, babangon na mga tao. Ilang oras na lang, mag-aabang ng kami sa kabilang kalsada ng bus upang mamundok. At ano namang gagawin mo sa Nueva Vizcaya aber?

Ihahatid ko yung mahala kong kapatid, kase nga, pasukan na nila bukas. Eh dun siya nakadestino. Sabi ko naman sayo, kalat-kalat na tae kami e. Sige, next time, ikukwento ko pa ng mas malawak.

Matapos ang mas mahabang byahe kesa sa pags-stay sa dorm ng kapatid ko…

Nakauwi na din kami. At kinabukasan nga, ay babalik akong QC, para mag-enroll, dahil sa putangenang diskriminasyon na yan. Well, anyway. Masaya ako, kase, wala pa akong tulog, at feeling bangag na naman ako today. Kita mo nga, walang kwenta tong kwentong naipost ko ngayon. Boboshit.

Meron akong titser nung hayskul, lagi niyang ginagago, I mean, binabaluktot ng sadya sa tuwing sinasabi niya ang “America”, or “American”. Bakit? Yun ay nananatili pa ding palaisipan para sa akin.

Tulad nga ng aking inilahad sa aking Orgasm Idol post, na ako’y di naman talaga panatiko ng American Idol, ang totoo nga niyan ay di talaga ako nanunuod ng American Idol. Wala, naalala ko lang yung titser ko nuon sa Business English, kaya naisipan kong gawing title yan.

–

Litung-lito ako, natutuliro, pero walang pakelam ang mundo diyan. Kiber nga ba nila kung magkanda-praning-praning na ko sa kakaisip ng mga bagay-bagay na wala namang kinalaman sa pagtaas ng presyo ng mga bilihin.

Wala talaga silang pakelam. Kasi, sa kalagitnaan ng pagkawindang ko, eh binaha pa din ako ng gm’s na iisa lang ang ipinaparating na mensahe…

ang galing daw ni David Cook.

Ewan ko ba pero wala talaga akong ideya kung sino si David Cook.

Basta ang alam ko, eh isang beses ko lang nasilayan nuon si Jason Castro,

… eh naman, talagang nainlababo ako. Naman! Kasi…

nakakabading talaga e. Nabakla talaga ako sa kanya. Pramis. Anong gamot sa labnat?

Pero siempre, may tatalo ba kay Ramon sa puso ko?

Sir ** : O, anong oras tayo magsisimula ng exam sa Friday

aKDa : Sir, seven na lang, para makapag-discuss pa tayo ng Retail at Gross Method sa Inventories pagtapos ng exams.

[oo, more or less, kami nagdedesisyon ng sked ng exams, pero kelangan sang-ayunan ng propesor. eto ang saya ng summer classes.]

Sir ** : o cge, seven tayo mags-start. ok?

Clau : [pabulong sakin] seven? papasok ba si sir ng seven?

aKDa : [pasigaw kay Sir] Sir! Kaya niyo ba ng seven? Haha!

[Para sa inyong kaalaman, alas siyete ang klase namin, pero dahil sa hindi malamang kadahilanan, alas syete y medya, o di kaya'y alas otso pumapasok ang propesor namin, nuong partikular na araw pa nga na yan, ay alas nuwebe siya pumasok. Hindi ko naman minamasama ang pagpasok niya ng huli, para sa akin nga ay mabuting bagay pa yon. Nakakatulong iyon para sa mga tamad bumangon na tulad ko. At kahit naman nahuhuli siya, eh nababawi niiya naman sa sobrang gaan at galing niyang pagtuturo. Well, walang tatalo kay Ma'am Cruz, ngunit nakaka-entertain naman magturo si Sir **. At madami siyang kwento. Magaling din naman siyang propesor. ^_^]

oh well… at napagdesisyunan na alas otso na lamang ang exam namin. Hehehe.

fast forward na sa “Exam Day” — Friday

Pucha, alas siyete singkwenta’y singko na , nasa Welcome Rotonda pa din ako. Konti na lang! Go Manong Tsuper! Usad na! Konti na lang o! Ilang singhot na lang, nasa USTe na tayo!

At pagtapos ng ilang sandali…

3 Message Received

–> d2 na c sir! hinahanap ka!

–> san ka na? start na exam!

–> san ka na? d2 na c sir! hinahanap ka! pumasok pa naman daw siya ng maaga para sayo.

Naman! Kamusta naman yon? Malay ko ba naman na seseryosohin niya yun? At di din naman ako winarningan ni Batman na mabagal yung masasakyan kong jeep kaya dapat di yun yung pinara ko? Deyam!

Nagnakaw Nanghiram ako ng DVD kina Kuya Erwin. Puro masasayang palabas. Grabe. Super enjoy ako.

Maaga akong nagtext sa mga taong trip kong itext ng…

“Gudnyt! Swtidrims! Haha, now i’m having a habit of sleeping early. tsk3. Bad cheetah… Haha! Nyt2!”

Ngunit, sa kasamaang-palad, eh hindi ako nakatulog.

At para magpalipas ng oras, nag-DVD Marathon ako, sinamahan ako ng utol kong si Jan. Buti na lang, pareho kaming insomniacs.

1. Saw
2. Hostel
3. Hostel 2
4. Saw II
5. Saw III
6. Saw IV

Saya ko! Sabi ng lola ko nung naabutan niya kong nakagising pa at nanunuod ng mga taong dumudugo…

“Anu ba yan? Puro patayan na lang ba yan?”

Anyway, papanuorin ko pa dapat yung series ng Anatomie, kaso, medyo naawa naman ako sa telebisyon namin saka sa debede player na magdamag ng umaandar. Kaya, pinahinga ko muna.

^_^

Mamaya ulet. Yung Anatomie naman.

Nung isang gabi, at the end of the day, pagtapos kong mabugbog kakapila sa iba’t-ibang parte at suluk-sulok ng USTe para sa page-enroll ng aking summer class, I realized, it doesn’t hurt to be sweet sometimes. I mean, SOME times lang talaga. As in yung parang zen… That you will just open your eyes after a blink, and BOOM!

Humiga ako pagdating dito sa bahay.

Nagmuni-muni at pinulot si pareng selpon.

Menu…

Messages…

Create New Message…

New Text Message…

…at kinaharap ko si blinking ’something’ para sa di ko malamang kadahilanan.

Isa-isang nagpipi-pindot ang aking mga daliri.

Ang sarap mong maging kaibigan… ^_^

Send To…

WTH–?! Kanino ko ba to isesend? Ano ba tong tinype ko?

Yea. Whatever. I just felt like it.

Matapos kong isend sa mga taong minamahal ko at pinapahalagahan bilang aking kaibigab, binilang ko sa Outbox kung sa ilang nilalang ko ba nasend yung kaartehan kong mensahe, at dahil marunong naman akong magbilang kahit papano, napansin ko, kakaunti yung mga taong by instinct eh sasabihan ko ng “Ang Sarap Mong Maging Kaibigan”. To be honest, they were less than ten. Kahit ako, nagulat sa konti ng nila. Hayyy….

Natuwa ako… Hindi dahil sa may mga nag-reply, kundi dahil sa mga reply nila mismo.

Ang pinakamalupet…?

?!

Haha! Pero, natuwa pa din ako, kasi, wala lang. Masaya talaga ako ngayon sa buhay ko.

Minsan, masarap din pala maging sweet. Kaming mga taong weird, eh naiisip din naming maging ma-drama pamnsan. Kaming mga taong comedy, may tinatago din namang kaartehan sa katawan.

Salamat sa mga nag-reply saken, sa mga hindi, naiintindihan ko na maaaring Smart kayo at naka-All-Text kayo kaya hindi kayo naka-reply sakin, o baka naman wala lang talaga kayong load, tulog kayo nung mga oras na yaon, o di naman kaya’y nasa kubeta kayo at naglalabas ng loob. Hindi ko na kayo tatawaging panget, kasi, nakakasawa na, epal na lang, at walang pakelam sa mundo. Hehe… ^_^

~~~~~~~~~~

“Ang Sarap Mong Maging Kaibigan” Campaign

~aKDa~

So, nakakuha ako ng slot for Acc3. So glad. So happy. Yung paggising ko ng maaga para lang mauna sa school actually paid off. Sabi kasi, first come first serve. Pero bago ako nakapag-enroll madami muna ang nangyaring kalokohan. –0– Alas sais y medya pa lamang, eh dumating na ko sa aking mahal na eskwelahan. Waw! Aga ko! But, to my disappointment, madami pa pala ang mas excited maagang dumating para mauna sa mga slots. Sa totoo lang, wala ako sa mood nung araw na yon para gumising ng maaga, pero, dahil sa chinismis ni Janina sakin na first come first serve nga daw, at dahil 298 kaming bagsak ng FinAcc, at dahil ayokong ma-delay, napilitan akong gumising ng masyadong maaga.

Babaeng Unknown : Yung mga na-advise-an na, yung mga regular students na mage-enroll for IACC, pwede na kayong dumiretso sa Seminary Gym.

Walang kumibot. Walang huminga. Isa lang ang ibig sabihin nito…

Babaeng Unknown : I said yung mga mage-enroll for IACC, third year and fourth year students, dumiretso na kayo sa Seminary Gym. Pwede na kayong dumiretso. (*merong mandatory summer for third year and fourth year students, kagagawan ng proposed curriculum sa AMV, four years na lang ang accountancy, pero may 2 mandatory summers… oh well…*)

Wala pa ding umaalis. Nakupow. Lahat ba kami second year na naghahabol ng slots?!? Oh my gulay. Ang ikinaka-kaba ko pa, baka lahat ng mga to, Acc3 din ang binagsak. Susme. After ilang chismisan at pagkainip sa lobby… The gate finally flew up! Hahay!

Guard : Punta kayo sa Room 431 for advising.

Eh di lipad naman ang madlang pipol sa Room 431, kung saan din nangolekta ang sandatahang a2 nung April 08, 2008 ng clearance.

Tik.Tak.Tik.Tak.Tik.Tak.Tik.Tak

Text muna mga tao.

Teka, nauuhaw ako, labas muna, at makipag-bonding sa drinking fountain.

Lamig ng tubig. Whew!

Uy! Si Tero at si Dio ba yun? Teka, makikipagdaldalan muna ko. Take note, yung tinambayan namin, eh kaharap ng Dean’s Office kung saan nakapaskil na sa Room 402 yung advising, pero di ko nakita yun, at nalaman ko na lang na lumilipad na yung mga tao papuntang Room 402. Pagdating sa Room 402, lalo pa kong nanggalaiti, dahil sa dami ng tao, na, ayon sa isa Babaeng Unknown # 2, eh mauuna nilang asikasuhin.

Hayy. Basta, nakakairita. After that, nawala na ang lahat ng bahid ng professionalism sa katawan ko, nilamon na ng inis ang utak ko, at inaway ko na halos lahat ng taeng nagkalat sa daan.

Eniway, highway, after naman ng madaming daldalan at lokohan, naayos na namin ang lahat, at lumipad na kami patungong Seminary Gym (pero bago ako tumuloy sa Gym, nagpa-load muna ako, kasi, nagtext yung crush ko. Nyahahaha!).

—Sa Seminary Gym—

OA SA HABA ANG PILA!!!!!!!!!!! Pramis. As in OA talaga. Well, eniway, sumingit lang naman ako kay Karina at Jani. Inaway ko nga din yung babae na nag-assess sakin. Asshole kasi talaga yung bobitang yun. After everything else… Lumamon kami sa P.Noval dahil sa sobrang gutom, kailangan lagyan ng laman yung tyan namin. Ate lunch with Clau, Karina, Jani, Louie, Dio and Miguel.

Bonding-bonding.

Yosi bago pumasok ng USTe ulet.

Daldalan.

KWENTUHAN.

^_^

Ayos na araw ko, kahit sirang-sira ito nagsimula, masaya ako sa buhay ko. Hayy. Sarap!

Summer na. OA na sa pagsikat si haring araw. Idagdag mo pa dyan, yung pagkagising ko kanina, eh brownout na. Lintek.

Init. Super. Bakit daw ba brownout? Dahil ba nagp-participate kami sa earth hour? Hinde ah. OA naman, Mula alas siyete y medya ng umaga hanggang alas nuwebe y medya ng gabi eh nag-e-earth hour ba kami? Aba’y napakalufet naman nila!

So, dahil nakakapagod magreklamo kung bakit walang kuryente, at wala din naman magagawa kung sisibangot ako, humiga na lang ako, at nagpaypay sa sarili ko.

Hindi din naman ganun kasama ang mga pangyayari, dahil walang kuryente, hindi ko magamit ang PC, nangapitbahay ako, at nakipagsitsitan sa mga kapitbahay. At para sa inyong kaalaman, katext ko yung crush ko, na hindi naman niya alam na crush ko siya, pero alam ng kapatid niya. Haha! Boo!

Anyway, ayan, masaya naman aklo kahit na tumatagaktak ang pawis ko. Naglaro nga kami nung bunso kong kapatid sa labas ng bahay ng piko. And guess what? Talo ako. Kammon mammon. Champion ako nung grade school sa mga ganun a! Hayy. Buhayyy… How time flies. Matanda na pala ako’t nirarayuma na kaya di na makatalon ng mabuti. Haha!

Sabi ko nga, para kaming nag-participate sa earth hour. Sana, sa Baguio or sa Tagaytay or sa Bayumbong na lang nila i-hold yun. Kasi dun, kahit walang kuryente, ok lang. Malamig naman dun. Tsss. Dito samen? ASABOI!

Unexpected happenings happened. Tumawag yung isa kong kaklase kasi, ahem, nami-miss niya na ko. Come on! Who wouldn’t? Nyahaha! O, eniway, tama na ang kahanginan. Natuwa ako kasi tumawag siya ngunit ang mas ikinatuwa ko, e nung narinig ko kung sino ang nagma-may-ari nung boses sa kabilang linya(Nyahaha! Parang suspense sa nobela ampft!). Oh my gulay! Makulay na buhay! Haha! At ang tanging nasabi ko lang sa mga pinagsasasabi niya ay…

A1: Uy!

Haha! Gaga ko talaga. Eniway, so glad my classmate called. Nyahahaha! Oi, classmate ko, pag nabasa mo naman to, wag ka naman magtampo, kasi, masaya talaga akong tumawag ka, kahit pa iba yung iniisip mong dahilan. Peace!

Stupid people need stupid second chancesIf you’re not stupid, why not make it right the very first time?

Only stupid people would want some idiotic company.

You want my company

If a+b=c, what now?

Eto nagpapaulit-ulit sa utak ko. Kahapon pa. Tsss…

—

Kahapon ko naranasan ang pinakamasaklap na tulog ko sa buong buhay ko. Biruin mo, alas siyete ako gumising?! Alas dose kaya ang schedule ng gising ko pag bakasyon.

E bakit ka naman kasi gumising ng pagka-aga-aga?

Recognition ni Althea, and dahil lagi namang wala siyang kasama dito sa bahay, sabi ko nga kalat-kalat na tae ang pamilya namin, nahiya naman ako na hindi sumama sa pagkakataong to.

Dahil ambagal namin gumayak n kapatid ko, sabi ko susunod na lang kami.  Maaga pa din naman kaming dumating sa school nila. And to my disgust, uber late nagsimula yung ceremony.

Pag-uwi sa bahay, di na ko makakain ng maayos, at para bang sukang-suka na ko. At alam mo yun, yung sobrang sakit g ulo mo. As in, OA sa sakit. Parang pinapakuan, ngunit sa kabila ng lahat ng iyon, hinarap ko pa din ang computer.

tae, masakit na ang lahat sayo, inatupag mo pa din ang pagcocomputer!

O, sorry naman.

Nilagnat ako pagdating ng madaling araw. Ansakit ng everything.

MORAL LESSON : Wag gumising ng maaga.

—

Stupid people need stupid second chancesIf you’re not stupid, why not make it right the very first time?

Only stupid people would want some idiotic company.

You want my company

If a+b=c, what now?

Let us start… to end this crap.‘Cause you know,

You + Me = undefined

So better not believe in fairytales

It will only hurt the both of us.