D Rant

Recap lang ng mga pangyayari ngayong araw na to.

Pumasok ng maaga para hindi mawalan ng chair sa MAS.

…[Maagang dumating, nakausap si Vince, bagong seatplan pala. WTF?! Ok lang naman na nasa likod ako nakaupo. Si Dayag kasi, malakas yung boses. E on leave si Dayag, so si Bobads na ata prof namin. Ayus naman, magaling din si Bobads, pero ang hina kaya ng boses niya mehn. Aantukin na naman ba ako sa likod? Gusto ko dun ako sa harap! Sa table ng prof! Para close kami ni Bobads, haha!

Eto pa. Wala si Sir. So sayang yung two hours. Dahil nagiging optimistic tayo, hindi dapat tayo mabadtrip. Isipin na lang ang mga oras na mailalaan mo sa pakikipag-bonding sa mga friendships mo. Yes!!! Woohoo! Kaso...]

HINDI NA KAMI KASAMA SA RETREAT!!!

Putangina lang mehn! Eto, maiisyu na naman tong pagmumura ko. Kasi mga taga-samin daw, mga santo, mga di nagmumura. Mga mabubuting tao. Pero ano tong ginagawa niyo samin?

Unang-una, hindi na nga consistent yang mga rules niyo. Pabago-bago kayo. Hindi alam kung alin ang mga pre-req ng subjects, kung pwede pa bang itong batch na to ay mag-MA, o hindi na. Kung alin ang ano, at alin ang hinde.

Nakakapaginit ng ulo, na ang aangas niyong sumagot, pag nagtatanong lang kami ng mga bagay-bagay. Sana na lang kasi, binigay niyo samin lahat nung mga orientation, para wala masyadong tanong.

Sabagay, batch nga pala namin yung guinea pigs. Ang experimental batch. Ang batch na palaging gustong itapon.

Bakit?

Example…

(third year irreg pa ata ako nito… last year)

Nag-aasikaso si X ng stuffs sa office para makapag-shift na sa ibang school dahil madedebar na siya. Nagmamadali, pabalik-balik na daw siya don, at gusto niya ng maayos, para makahabol sa mga exams ng ibang school.

Z : Dapat nga di na kayo inuuna kasi debarred na kayo.

Wow men. that’s bullshit. And we, the irregulars, the proud irregulars, striving to survive, kahit na pilit na kaming sinasakatan sa iba-ibang paraan. Tsktsktsk.

And I thought THE SYSTEM EXIST FOR THE PEOPLE, NOT THE OTHER WAY AROUND.

But here, it is. PWN me.

Tas ngayon?

Considered as third year nga daw naman kasi kami.

K FINE. RETREAT NGA LANG NAMAN TO. What’s so special about it anyway.

Sa mga taong mahilig sa diskriminasyon :

Sana lang, wag kayong idiscriminate pagdating ng judgment day.

Alam naming di niyo man naranasang maging irregular student, sana man lang, ilagay niyo ang sarili niyo sa sapatos namin.

Kung mamahalin niyo lang yung mga estudyante niyo, mamahalin din namin kayo.

Peace and love, mehn.

L-O-V-E.

P.S. Kung gusto po nating i-maintain yung standard ng ating mahal na eskwelahan, sana magsimula satin ang pagbabago. Nawa’y mabuksan ang ating mga mata sa mga kababalaghang nangyayari sa ating paligid, at wag hayaang mag-exist and mga grupong nagiging sanhi lang ng pandaraya.

Alam kong alam niyo to. Dahil alam to ng karamihan sa mga tao sa ating kolehiyo.

San nga ba nagsimula ang mga namumuno ngayon sa ating bansa na pilit nating kinokondena? Diba nagsimula din silang tulad natin?

Mga ESTUDYANTE?

Wag pikon. Tsss.

Ang Pagtutuos.

Yan ang ecosystem sa loob ng rice cooker namin. Eeek! At nagharap na kaming dalawa kanina. Ugh.

**tinatamad na magisip ng idudugtong, kaya next time na lang**

Falling In Love. All Over Again.

Code Geas R2 marathon kagabi. Shit! Alas dyes na! I haven’t noticed na ganito na ko kaengrossed sa panunod, hindi ko na alam kung gaano kadaming oras ang sinayang ko.

Nah, it was all worth it.

Hindi ako nakapaglinis ng bahay. Ng banyo. Hindi kami nakapagtuos ng rice cooker na meron ng ecosystem sa loob. Hindi ako nakapagayos ng gamit sa school. Hindi ako nakapagreview. Hindi ko nasagutan yung mga pinapasagutan sa MAS kahit na alam ko namang wala na si Dayag, gusto ko pa din magsagot. Pero ano!?

Natulog ako buong araw dahil sinimot ko yung The Bar nung nakaraang Sabado ng gabi. Kahit mag-isa na lang ako, emo kasi ako nun.

Why?!

Because he’s getting married. And I only presumed that, I’m not in the position to know anything. Im not his royalty anymore, so I just assumed he’s getting married. What do I really know about it?

I don’t know anything.

Maybe he even already got that wedding ring on his fingers. His life tied on another’s world.

Not mine.

Well, done with that, mehn.

Getting back to my lazy weekend, as I’ve mentioned, I spent all day watching animes. I ended up watching the rest of Code Geas R2 for the rest of the afternoon.

Tulog. Kain. Nuod. Tulog. Kain. Yosi. Tulog. CR. Tulog. Kain. Yosi. Yosi. Nuod. Nuod

Ayan tuloy. Adik na ko.

“I love you, Lelouch. Even when I knew you killed my father, I couldn’t bring myself to hate you. Even when you tried to make me forget everything, I still fell in love with you again. Even when my memories were altered, I still fell in love again. No matter how many times I’m reborn, I’m sure I’ll fall in  love with you again, Lelouch.” ~Shirley; Code Geass R2

L-O-V-E. Do it with love.

OFF The Hook

Been aligaga these past few months, dahil sa katamaran kong mag-account (which is magiging trabaho ko in the future), at pagiging gastador ko. Nakakapag-enroll pa naman ako sa awa ng Diyos, pero nitong huling enrollment ako nawindang. Nagkasabay kasi ang pagbibigay ko ng pera sa Nueva Ecija (ako may hawak ng lahat ng pera, except allowance ng isang kong kapatid), at ang aking enrollment.

Nagkandaleche-leche na.

Hindi ko na matakpan ang kagaguhang pinaggagagawa ko nung mga nakaraang buwan. Maliit lang naman talaga yun nuon. Kayang-kayang takpan ng isang buwan kong allowance. Kaso, hindi ko tinabunan. Hindi ko ibinaon. Bakit? Dahil sa masyado akong nagig carefree. Gasta dito, gasta roon. Eto, naging patapon.

Sa bandang huli, HONESTY is the best policy nga talaga. And the best solution to every problem. Napatawad na ko ng mga magulang ko, pero sa tingin ko, kahit di nila sabihin, kelangan ko na muling i-earn ang tiwala nila. At gusto ko din naman sanang mapasaya sila, kasi alam kong napakalaking sakit ng ulo para sa kanila ang isang tarantadong anak na katulad ko. Reregaluhan ko sila ng mga uno sa semestreng ito. Sana gabayan ako ni Papa Jesus sa aking paglalakbay, tulad ng paggabay niya sakin sa pagsolve ng kalokohang nagawa ko.

Buti na lang pinatawad nila ako, at ang hindi ko na malamang dahilan kung bakit nawala ang kwarenta mil. Kung san man ito napunta, at kung san ko man ito nagastos, hindi ko na talaga alam.

SALAMAT. Wala talagang ibang makakatulong at makakaintindin sa akin. At the end of the day, mahal pa rin ako ng mga magulang ko. At hindi ka kasali sa pagmamahalan naming iyon.

Speaking of pagmamahalan… Napapamahal talaga sakin si Pacquiao sa tuwing sasabak siya sa loob ng ring. NAPAKALUPIT! NAGBABAGANG MGA SUNTOK!

Headline : COTTO, BINAHA NG SUNTOK NI BAGYONG PACMAN! Oye!

In fairness naman kay Cotto, magaling din naman siya, malakas din mga suntok niya, makikita mo talagang nanginginig yung mukha ni Pacman pag tinatamaan siya ni Cotto, pero ewan ko kung sinasadya niyang manginig, o talagang bakal na yung mukha niya kaya ang gwapo pa din niya pagtapos ng laban nila?

Haha, next na daw si Pretty Boy Mayweather

Sorry Cotto, but deal with it.

Bum Bum Be Dumb

Bummed all day. Im getting used to this. Can’t believe I have to get up the next day to get my clearance with MAS marked as FAIL. Sana nga, “BOBO” na lang yung nakasulat. Para nakakatawa na lang. O kaya GAGO, ULUL, TANGA. Kaso di eh, FAIL lang. Fail moment nga talaga. Nakakahiya, I feel so sorry for myself, because I was stupid enough to flunk MAS.

Yung MAS, na sabi ko lang, “Wow, MAS, just like cost! Easy!” Easy for me to say. Keri naman talaga yung MAS, ang nakakainis lang, hindi talaga ako nage-effort. Favorite ko pa man din yung Cost Accounting. I dunno wuht the hell happened. Maybe I deserve it. No. I really DO DESERVE IT.

Slap on my face. Thought I was so tough, and all that. Now, I don’t think so. Well, not anymore. I’m still human. A little bit tougher than anybody else, but still stupid. Gotta have someone slap me hard in the face, better, punch me straight in my face, I could use that.

This post wasn’t really meant to be all talking about my stupidity and plain moronic tendencies. Damn, that was obvious. I just wanna update, about how I don’t wanna let go of these past few days. I still wanna spend some time here. In peace. My solitude.

I went to Robinson’s earlier with my brother. Magkaiba talaga kami ng lakad, nagsabay lang kami papunta doon. Stupid Metrobank’s and other’s ATMs were not working, so we had to go to Robinson’s Bank. On the way, we saw these snowman cutout @Handyman. Haha!

 

FUN!

Yehey, malapit na kong mag-level32 sa Restaurant City! Oyeah!

Patapon Na Buhay

Inis na umaga.

Ang ganda ganda na sana ng gising ko e…. Nagising ako around 10, tapos sarap ng breakfast. Yum Yum. Lugaw na may itlog at manok. SARAP!!!

Nagyosi… *hithit*buga*

Tingin sa demoted kong cellphone… Uy, may nagtext!

Open…

X.

Guys, meron pala tayong blahblahblah. Kelangan na isubmit blahblahblah.

Kainis talaga to si X, kelangang mag-cram!?

Tsktsktsk. Nakakainis!

Teka, I’m bored. Pinulot ang iPod. Pinatugtog hanggang sa tenga ng kapitbahay… Kaya gustung-gusto ko tong speakers ni Papa, digital surround system! Haha!

Uy, dumating si Kuya Jon Jon, naku, may bago na naman silang baby… Hayyy… Buhay.

Ayoko na. Ang init dito sa labas…

Lumabas si Dian, pinagusapan namin kung may pinagkaiba ba ang ChokLatt at Choc Nut.

Ang init na talaga. Pasok sa loob. Sinara ang mga bintana, bukas ng aircon.

Inagaw ang PSP kay Dian, at nag-Patapon.

Kailangan ko ng tapusin tong Patapon1, bago pa mag-2nd sem! Kung hindi, di talaga ako mapapakali… Kelangan ko tong matapos para malaro ko na yung Patapon2! Harhar…

Laro, laro…

*PataPataPataponnnn… PataPataPataPonnn….*

Ay, dito nga pala ko nahihirapan sa level na to, leche, ‘Facing Gate Ghoul Baban’. Naku naman.

Hunt muna… Tas laban sa mga Boss. Tae, nakakasawa, lagi akong panalo…

Balik sa ‘Facing Gate Ghoul Baban’. Putangina naman tong kalaban kong puno. Parang di ko naman siya matalo-talo.

Hanap ng tips kay Google. Wala. Tinamad na ko.

Inagaw ko ang trono ko kay Jan.

Eto ako ngayon… Di pa din natatapos yung Level32 ng Patapon1. TAE. TAE lang talaga.

At update lang… Nademote na yung cellphone ko. Sa kagustuhan ko kasing wag isoli yung iPod ni Jan, e nakipagpalit na lang ako ng cellphone. Hirap kasi, wala akong iPod sa bus. Nakakabuang. Ayun, back to scratch ang cellphone ko.

Kainis na umaga.

Buti na lang ang bango bango ng nilulutong sinigang na bangus sa bayabas… Excited na kong mag-lunch!!!

Almost Done With No Chaser

Kasi boring kang kainuman.

Kasi, boring ang mga kasama nating kainuman.

Kasi, boring ako.

Sunday night. Birthday ni Bebe Dian. Siempre, naglaklak kami ng madaming vodka, at lumagok sila ng madaming Four Seasons (mga tipong 20 seasons na yung natagay nila). Tamang Trip. Almost wala na kaming chaser.

Extra Challenge : Tipirin ang isang basong sprite sa buong magdamag.

CONGGGGRRRACHULEYSHENS!

Astig tayo mehn.

Hindi ako nalasing that night. Dahil hindi boring sina Mac, Mervin, at utol kong si Jan. HAHA! Saktong antok lang. Sarap ng tulog ko after.

Nabuo tuloy ang realization ko. Na kaya ako nalalasing, pag hindi ako masyadong dumadaldal. O kaya, pag masyado akong dumadaldal, pero AKO lang yung dumadaldal, at wala kang partisipasyon. Wala akong kalaro, kumbaga.

Ngayon, alam ko na kung bakit ako nalalasing. ASTIG. Ikaw, alam mo bang boring ka? HAHAHAHA.

**Sniff. Sniff**

Parang aso lang ah. Alam mo ba kung ano ang sunod na nakakainis kapag nalaman mong magiging tatay/nanay ka na? Yun ay ang magising sa bangungot ng baradong ilong.

SIPON.

Oo na. Mas malala na nga yung ubo/sipon combo ko nung nagka-H1n1 ako, pero kamusta naman tong sipon ko ngayon? Bakit siya malabnaw? At andami dami ko pang sneezing moment ngayon! Kamusta naman yung pago-orchestra ng singhot, singa at hachoo ko dito sa bahay?!

Una, mauubos na ang mga tissue. Sunod, ayokong pumapasok ng may sipon dahil pag nakayuko ako o nagsusulat, maaaring tumulo siya ng hindi inaasahan. O di kaya’y ma-aching ako at di ko matakpan yung ilong ko, e tumalsik sa seatmate ko yung uhog ko.

MAJOR DISASTER YUN PARE.

Decolgen ang karamay ko ngayon. No-Drowse, para walang tulugan.

*sniff*sniff*

Parang aso lang.

I Got High

Nagp-playback sa subconscious mind ko mula nung weekend pa yung kanta ni Afroman(?) na Because I got high. Aruknoway!!! Bukod pa yan sa ka-alternate nitong pagka-LSS ko sa pagsemplang ni Regine Velasquez (i know, i know, luma na, naalala ko lang ulet e) sa kanyang pagkanta ng Listen. I’m in ni position to judge, I’m just stating my opinions.

Naisipan kong silipin ang aking Blogroll kanina, napansin kong ni hindi ko na nga nadadalaw ang ilan sa kanila. At ni hindi na din ako dinadalaw ng marami sa kanila. I mean, lahat sila.

HAHAHA.

Bummer, wala naman sakin yon, naisipan ko lang na maglinis ng blog. Sa katunayan, deleted na lahat ng drafts ko, dahil alam ko namang hindi ko na sila mababalikan. Hindi ko na maibabalik ang mga pangyayari na dapat sana’y naipaskil ko dito sa aking blog, pero mas pinili kong itambak sa drafts. Wala na ang emosyon. Kaya kung maituloy ko man ang pagsulat sa kanila, hindi na kasingalab ang damdamin na aking mano-note. At hindi na makatotohanan ang mga maraming bagay, dahil magiging exaggerated na lamang ito.

Normal.

Maglilinis na ako ng Blogroll, at magsisimulang muli.

BEYONCE Dead?!?!?!?!?!

So. BEYONCE. Dead. Come on, mehn! Many people are dying. Great people. (Oh my God. I’m scared. Toinks. Joke, joke, joke! **knock knock**

In my opinion, this is just one freakin’ prank. Beyonce = Famous. Beyonce IS FAMOUS. If she’s really dead. It would’ve been ALL OVER the news. And even GOOGLE.

1 – The time indicated in the text message was NOT CONSISTENT. I compared answers the message I received with my friend’s. Not really important tho.

2 – When I visited the Miss Universe website, and checked who the performers were in the Miss Universe 2009, BEYONCE’s name wasn’t even there. I’m not really sure with this one, kasi pwede nga namang surprise performance, but who would surprise who at the Miss Universe?! Eh?! So. THAT. [Check who's performing what with whom at the Miss Universe Pageant 2009 HERE]

Kasi naman, daming “Oh my goodness, Beyonce’s dead?!”

At andami ding mga walang magawa sa oras nila kaya eto pinagkakaabalahan.

Nakakatawa lang.

See? I told you we were rotten.

It’s my opinion. Kayong mga echusera, GO SCRAM! Or I’ll bite your heads off.